Pubers hebben geen grenzen

Pubers hebben geen grenzen. Ze hebben ons. Toch?

Afgelopen weekend buitelde half Nederland over de Burgemeester van Katwijk en zijn raad.
Wel foei! Een moeilijk in te voeren wet meteen bij de start al boycotten. De staatsecretaris zal hem ook op de vingers zien om zich te verzekeren van naleving.

Heren, heren toch! Misschien heeft Jos Wienen wel het meest reële beeld over de invoering in zijn gemeente. Het zou toch zo maar kunnen dat deze bestuurder, die zich al sinds 2010 hard maakt voor verhoging van de alcoholleeftijd zo maar inziet dat invoeren én handhaven op deze korte termijn een onbegonnen zaak is. En één van de angels ligt zelfs buiten het bestuurlijke én overheidszicht: bij de ouders. En ook dat ziet de heer Wienen goed.

Een enquête die door ruim 300 ouders is ingevuld gaf begin 2013 al aan dat ouders grote voorstanders zijn van de nieuwe wet (grootschalig onderzoek van Trimbos ook) maar dat deze ouders ook in grote getallen aangeven enorm op te zien tegen de consequenties: ruzie met hun 16- en 17 jarigen pubers.
Jos Wienen geeft aan dit hiaat in de invoering van deze (goede) wet te zien en gaat er mee aan de slag.
Het zou de staatsecretaris sieren als hij dit geluid niet wegwuift maar zich aantrekt: ouders geven in de zelfde enquête aan dat zij ondersteuning verwachten van de overheid en van de scholen van hun kinderen. Die steun zou zo maar eens géén reclamespotje kunnen zijn, maar pure opvoedingsondersteuning. Praktisch en onder handbereik. Dat zou dan ook zo maar een overgangsregeling kunnen zijn voor de groep van 16 en 17 jaar.

Tegelijkertijd een campagne starten waarbij ouders leren dat ‘vriendjes zijn met je kinderen zijn’ ondoenlijk en misschien zelfs onwenselijk is, lijkt mij dan het overwegen waard. Voor het invoeren van een volgende wet wordt het handhaven door ouders dan een stuk makkelijker!